Myelom-Gruppe Rhein-Main

Data ostatniej modyfikacji: 12 stycznia 2013 roku

Leczenie talidomidem

Użycie talidomidu w leczeniu szpiczaka jest nowym podejściem terapeutycznym. Naukowcy odkryli, że talidomid może powstrzymać tworzenie się nowych naczyń krwionośnych. Wzrost nowych naczyń włosowatych, znany również jako angiogeneza, jest niezbędną przesłanką dla rozwoju nowotworów. Ponadto talidomid wydaje się mieć wpływ na system immunologiczny. Celem badań naukowych jest upewnienie się, czy wzrost nowotworu może zostać opóźniony przez użycie talidomidu. Zgromadzone dotychczas dane pokazują, iż około 40% chorych leczonych talidomidem odniosło pozytywne efekty. W przypadku świeżo zdiagnozowanych chorych kombinacja talidomidu z deksametazonem prowadzi do remisji u około 60% pacjentów, a kombinacja talidomidu, deksametazonu i melfalanu prowadzi do remisji nawet w 80% przypadków.

Jednakże leczenie talidomidem może mieć efekty uboczne  nierzadko zmuszające do przerwania terapii. Mogą wystąpić uszkodzenia nerwów obwodowych, zaparcia, zmęczenie, uczucie osłabienia i wysypki skórne.

Talidomid jest obecnie używany do leczenia świeżo zdiagnozowanych chorych, pacjentów z nawrotami, z pierwotnie oporną na leczenie chorobą, a także u chorych, którzy przeszli udaną terapię wstępną, jako środek podtrzymujący uzyskane efekty lecznicze. Wyniki tych prób nie są jeszcze dostępne. (Informacje o próbach klinicznych mogą być znalezione tutaj.)