Myelom-Gruppe Rhein-Main

Data ostatniej modyfikacji: 12 stycznia 2013 roku

Leczenie za pomocą lenalidomidu

Lenalidomid został dopuszczony w Stanach Zjednoczonych, Unii Europejskiej i Szwajcaria do stosowania w ramach terapii łączonej wraz z deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, u których stosowano wcześniej standardowe leczenie. Lenalidomid jest także dopuszczony w Stanach Zjednoczonych od końca 2005 roku do stosowania u wymagających transfuzji pacjentów z zespołem mielodysplastycznym niskiego lub umiarkowanego ryzyka (1 klasa ryzyka) z jednoczesną delecją 5q oraz z lub bez dodatkowych nieprawidłowości cytogenetycznych.

Lenalidomid należy do grupy leków immunomodulujących (IMiD®). Są to związki farmaceutyczne, które mogą wpływać na działanie układu odpornościowego. Leki immunomodulujące to związki chemiczne będące pochodnymi talidomidu o podobnej lub lepszej skuteczności i wyraźnie mniejszych działaniach ubocznych.

Mechanizm działania lenalidomidu nie został jeszcze w pełni wyjaśniony. Wiadomo jednak, że miejsc, na które działa ten związek, jest w organizmie wiele. Właściwości immunomodulujące i antyangiogenetyczne tego związku wiążą się z hamowaniem uwalniania mediatorów stanu zapalnego i nasilaniem produkcji substancji o działaniu przeciwzapalnym. Zahamowaniu ulega tworzenie nowych naczyń krwionośnych w obrębie guza, na skutek czego dochodzi do gorszego zaopatrzenia komórek nowotworowych w substancje odżywcze. Lenalidomid wpływa także bezpośrednio niekorzystnie na komórki nowotworowe, gdyż hamuje ich wzrost. Zatem lenalidomid umożliwia przywrócenie równowagi procesów przemiany materii, która ulega zaburzeniu w różnych okolicach ciała.

Leczenie za pomocą lenalidomidu wiąże się jednak także z pewnymi działaniami ubocznymi. Przyjmowanie lenalidomidu prowadzi często do przejściowych zmian w morfologii krwi: może dojść do obniżenia poziomu płytek krwi (trombocytopenii), jak również liczby leukocytów (neutropenii). W zależności od wyników badania krwi może okazać się niezbędne przerwanie terapii lub zmniejszenie dawki lenalidomidu. Niektórzy pacjenci wymagają przetoczenia czynników wzrostu i/lub transfuzji krwi.

Innym działaniem ubocznym leków zawierających lenalidomid może być wzrost ryzyka powstawania zakrzepów krwi (zakrzepicy żylnej lub zatorowości płucnej) w czasie terapii. Nie ma jednak żadnych badań, z których wynikałoby jednoznacznie, że ostrożne leczenie prowadzi do zmniejszenia częstości występowania zakrzepicy. W zależności od indywidualnego ryzyka wykrzepiania krwi w obrębie naczyń krwionośnych lekarz może mimo to zalecić profilaktyczne stosowanie leków zapobiegających zakrzepicy żylnej czy zatorowości płucnej. Inne działania niepożądane, które mogą być wywoływane przez przyjmowanie lenalidomidu, to biegunka, wysypka i świąd skóry.