Myelom-Gruppe Rhein-Main

Data ostatniej modyfikacji: 12 stycznia 2013 roku

Leczenie Bortezomibem

Nie wszystkie efekty działania tak zwanego inhibitora proteasomu zostały ostatecznie wyjaśnione. Jednakże pewnym wydaje się, co następuje: tworzenie i degradacja białek sygnałowych jest równie ważna dla przetrwania komórek nowotworowych i formowania się nowych naczyń włosowatych. Degradacja tych białek kontrolowana jest przez tak zwane proteasomy. Są one kompleksami enzymatycznymi występującymi zarówno w prawidłowych, jak i w nowotworowych komórkach, które degradują oznaczone proteiny wewnątrzkomórkowe w sposób kontrolowany.

Bortezomib hamuje proteasomy, czego rezultatem jest to, iż wiele sygnałów w komórce nowotworowej anuluje się wzajemnie, lub jest uniemożliwionych. To z kolei prowadzi do zahamowania wzrostu nowotworu i tworzenia się nowych naczyń włosowatych, śmierci komórek patologicznych (apoptoza) i zahamowania interakcji z łączącymi tkanki komórkami szpiku kostnego.

W kwietniu 2004 Bortezomib, pod nazwą handlową Velcade®, został dopuszczony w Europie do leczenia szpiczaka mnogiego pod warunkiem przeprowadzenia dwóch linii terapii i zaobserwowania postępu choroby podczas ostatniej terapii (tak zwana trzecia linia). Od kwietnia 2005 Velcade® został również dopuszczony do leczenia chorych tylko po jednej linii terapii (tak zwana druga linia). Aby otrzymać Velcade® jako monoterapię (bez konieczności łączenia z innymi lekami) chory powinien wcześniej przejść procedurę przeszczepienia szpiku kostnego. We wrześniu 2008 r. dopuszczono preparat Velcade® do stosowania w połączeniu z melfalanem i prednizonem u pacjentów nieleczonych wcześniej na szpiczaka mnogiego, którzy nie kwalifikują się do podawania wysokich dawek chemioterapii z zabiegiem przeszczepienia szpiku. Optymalny czas trwania kuracji Velcadem® nie jest jeszcze znany.

Najczęstszymi skutkami ubocznymi stosowania Velcadu® było zmęczenie, złe samopoczucie, osłabienie, nudności, biegunki, spadek apetytu i zaparcia. Dodatkowo może wystąpić małopłytkowatość, polineuropatia (uczucie mrowienia i/lub bólu na dłoniach, kończynach górnych lub dolnych), podwyższona temperatura, wymioty i anemia. Okazjonalnie występujące wysoka temperatura, zapalenie płuc, nagła biegunka, wymioty, odwodnienie czy zawroty głowy określane były jako poważne efekty uboczne.